En dan ben je suikerpatiënt

Het is inmiddels al weer een jaar of vier geleden dat ik mijn huisarts vertelde dat ik suikerziekte had. Hij kon dat alleen maar beamen en sindsdien ben ik diabetes patiënt, type 2 en slik ik medicijnen.

Niet dat ik me patiënt voel, maar je leven veranderd gaandeweg. Dat valt voorwaar niet mee, maar begeleiding is er gelukkig voor ‘ons diabetici’ genoeg. Arts-assistentes, diëtisten, podotherapeuten, oogartsen en priksmurfen, ze staan allemaal ter beschikking. Die coaches en controleurs zijn top, maar eerlijk is eerlijk, het meeste kun je bereiken door je eigen levensstijl aan te passen. Voorwaar nog niet zo makkelijk.

De eerste jaren waren er op gericht gezonder te eten en dat lukte aardig. Ik had al geen extreem zoet eetpatroon, maar hier moeten juist nu nog meer stappen in worden gemaakt. Wat een grote stap vooruit zou moeten betekenen is beweging! Ga bewegen was het advies. Dat bleek het lastigste deel. Al 20 jaar had ik niets, maar dan ook echt niets aan sport gedaan en mijn lijf was niet meer vooruit te branden. Niets meer gewend, geen uithoudingsvermogen, alles weg. Ga er maar aan staan.

Ik vond de oplossing allereerst in wandelen. Zelfs dat viel niet mee, want ik had een tamelijk onregelmatig leven als zelfstandig ondernemer en dus zocht ik het in het bedrijf en ging ik wandelen met mijn medewerkers. In plaats van gesprekken over functioneren aan tafel of een coaching gesprek in een spreekkamer gingen we naar buiten en wandelden we. Van collega’s ging het naar relaties die bijna allemaal verrast, maar steevast positief reageren en sindsdien wandel ik. Zomer en winter. Gemiddeld 1x per week 1 a 1,5 uur met mijn eigen collega’s of met zakelijke relaties en tot ieders genoegen.

Omdat wij een geschiedenis hebben met de Ronald McDonaldhuizen, want er zelf ooit verbleven, waren we daar op verschillende manieren al jaren bij betrokken en toen dus een collega voorstelde om ook de Homeride voor de Ronald McDonaldhuizen mee te gaan fietsen (500 kilometer in 24 uur met een team van 10 personen) duurde het maar enkele dagen tot ik en Liesbeth besloten zelf ook te willen meedoen. We leenden een fiets op maat, we kochten een nog beter op maat afgestemde fiets en begonnen te trainen en toen sloop dus na 22 jaar weer echt iets wat op een sportieve activiteit leek in mijn leven.

Dat bleek nog niet zo eenvoudig. Hypo’s en Hypers werden plots woorden waar ik rekening mee moest houden. Wel suikerpatiënt, maar toch suiker tijdens het sporten. Medicatie die maakt dat mijn spieren eigenlijk regelmatig aanvoelen alsof ik de dag ervoor een marathon heb gelopen (hoewel ik geen idee heb hoe dat voelt). Drinken en eten tijdens het fietsen, dat hoe dan ook elke beginnende fietser zich eigen moet maken, want minder vanzelfsprekend als het lijkt.

Hoe dan ook, mijn zoektocht naar een gezonder leven nam een serieuze wending en een jaar later, 10 kilo lichter, reed ik mijn eerste Homeride. Met een maximale training op 1 dag van 70 kilometer en zelfs dat was al een grote stap voor me, leek het onbegonnen werk, maar ik reed er die dag, gedragen door de sfeer, adrenaline, de groep en de sfeer, 150 in 2 etappes. Weer een jaar later staat de weegschaal nog gelijk aan die een jaar eerder, maar trainde ik voorafgaand aan de Homeride meer (lees: verder). In 4 dagen reed ik al eens 240 kilometer en in een lange etappe al eens 145 kilometer op weg om nachtzoenen op te halen. De doelstelling om in 3 etappes 250 kilometer te fietsen werd dan ook gehaald.
Maar nu. Nu wil ik meer én wil ik minder. Meer sportieve uitdaging. Minder gewicht en vooral ook minder medicijnen en ondanks dat houterige lijf ga ik deze uitdagingen aan, op weg naar de Homeride 2019 want als ik dan toch mezelf op de pijnbank leg, dan maar voor een geweldig goed doel als de Ronald McDonaldhuizen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.