Mijn Homeride 2018

Om mijn nieuwe weblog te beginnen in opbouw naar de Homeride 2019 leek het me wel gepast om te starten met de Homeride 2018. Ik reed hem. Wij, team Vive, reden hem en samen reden we de 500 kilometer in bijna exact 24 uur. Ikzelf reed ruim de helft daarvan in 3 van de 6 etappes.

De start op zaterdag 23 juni

Ons team verzamelde zich op een parkeerplaats aan de rand van Utrecht in Papendorp. De spullen werden in de bus geladen en het team, feitelijk 2 teams en dus 20 rijders, stapte op de fiets en reed op het gemak de 5 kilometer naar hartje Utrecht. Naar het Domplein. Ruim op tijd stonden we klaar en genoten van de energie die er loskomt bij dit evenement als de Homeriders hun plaatsen in de startvakken innemen.

Het was meteen een weerzien met oude en nieuwe bekenden. De Weerzegsters uit Limburg (zie foto) zouden ons de hele weg begeleiden en staken ons meteen een hart onder de riem en dat helpt kan ik je verzekeren. Echt! Ook rijders uit andere teams kwamen even gedag zeggen, net als diverse Kinderfonds medewerkers en ik begin me al meer en meer thuis te voelen in de grote Homeriders familie. Heerlijk.

Vanaf het Domplein, startvak 1 (we hadden ons immers als eerste aangemeld), mochten we achter de gele, groene en hartjestrui vertrekken en dat is zo gaaf! Dat moment dat de Homeride, dat waar je een jaar lang hard aan hebt gewerkt, van start gaat. Ik kon en mocht er echt van genieten want tijdens de reis hebben wij twee toppers die de organisatie regelden. Zowel Francien als Els, maakten dat ik me de hele dag kon bezighouden met maar 1 ding: Genieten!

Na circa 1 kilometer sloeg ik echter al af richting parkeerterrein. Zo werkt dat tijdens de Homeride. Je start allemaal tegelijk als team, maar in ons team geen Fullriders (die rijden de hele 500 kilometer). Dus reed een ander deel van het team de 1e etappe en gingen ik en de rest van het team de bus in op weg naar het eerste checkpoint. Wel even spannend want vrouw en dochter reden etappe 1 gedeeltelijk, maar dat kwam goed.

Stars in Heaven – Het verhaal van Melvin

Omdat het team; “Stars in Heaven” de hartjestrui had gewonnen liepen er een paar van hen al rond op het parkeerterrein en -fris als ik toen nog was- stapte ik er even op af om ze daarmee te feliciteren. Als ex-hartjestrui drager weet ik wat een energie die trui extra geeft. De vader van 1 van de Stars is Harm en juist hij stond daar zijn spullen te pakken en hij vertelde me het verhaal van zijn Melvin.

Juist dan weet je, als dat al niet duidelijk is want we heten immers niet voor niets ‘Team Vive’, waarom die Homeride zo belangrijk is. Waarom ouders dicht bij hun kind MOETEN zijn in moeilijke tijden en dat die Ronald McDonaldhuizen niet alleen supergeweldig, maar ook broodnodig zijn. Dat ouders als Harm nooit ver weg mogen zijn als hun kind in een ziekenhuis terecht komt. Mijn focus om mijn doelen kracht bij te zetten tijdens de Homeride was meteen scherp. 250 kilometer en geen millimeter minder. Ik zou het nodig hebben.

Mijn 1e etappe. Van Leiden naar Rotterdam

Vanuit Leiden mocht ik, nadat uiteraard onze eerste rijders binnen waren, op weg naar Rotterdam. Graag wilde ik naar Rotterdam rijden. Deze stad aandoen op de fiets leek me geweldig en dat klopte zeker. Fris als we nog waren gingen we op pad en de net iets meer dan 70 kilometer gleden dan ook onder onze wielen door. Rijdend door de prachtige duinen genoot ik van iedere seconde dat we samen aan deze tocht bezig waren.

In Den Haag reden we uiteraard langs het Ronald McDonaldhuis en toejuichingen van de aanwezige vrijwilligers werden ons deel. Heerlijk, weer een paar kilometer extra zonder pijn. Die vrijwilligers hebben geen idee (of wel) wat voor effect dat heeft op ons rijders. Het geeft zo’n boost als je weer langs toeterende en juichende toeschouwers komt fietsen. Dat is echt super. Blijf dat alsjeblieft doen!!

Al met al werd dit, maar dat is logisch, mijn makkelijkste etappe. Zonder problemen, met prachtig weer kwamen we in Rotterdam aan en weer stonden daar, naast het Sophia Kinderziekenhuis, bij het Ronald McDonaldhuis de vrijwilligers ons hartstochtelijk aan te moedigen. Zo lekker. Bij PWC/ISS werden we fantastisch ontvangen en kregen we te eten. Top, maar dat was de catering dit jaar hoe dan ook al.

Mijn 2e etappe

Tegen deze etappe zag ik het meest op. De meeste kilometers aan één stuk. De kleinste groep, dus meer kopwerk en de nachtetappe, hoewel dat nu juist ook weer gaaf is. Met 5 man gingen we op pad. In een mooi gelijkmatig tempo reden we uit Bergen op Zoom weg. Weg bij de Sportza, waar we ook al super waren ontvangen.

Via Roosendaal reden we naar Breda, Bavel en op weg naar Tilburg. Ik kon het prima bijbenen en dankzij onze Motormuis Paul, die ons de hele weg begeleidde, zagen we ook ruimschoots op tijd waar we reden en hoewel we diverse slechte stukken tegenkwamen werd het dus nooit gevaarlijk.

Er werd slechts gestopt om even te plassen (en soms een Dumoulinnetje) en door reden we. Onderweg steeds weer opnieuw bijgestaan door onze eigen Stattler & Waldorf (voor de kenners van de Muppetshow geen onbekenden, maar onze versie waren de tegenpolen van deze twee – altijd lachen dus). Alleen heten onze Muppets; Marcel en Wil en wat waren we blij met ze. Die gulle lach van beide en weer konden we er kilometers lang tegenaan. Super heren. Dank ook.

Bij het Cheerpoint vlak voor Tilburg stapte Herman af. Niet omdat het niet meer ging, maar zijn etappe-indeling was uitgebalanceerd en daar hoorde nu deze keer een halve etappe bij en dus met 4 man verder en dat was het minste aantal rijders van alle etappes.

Verrassing

Via het huis in Tilburg -uiteraard- door naar Den Bosch en toen werd ik verrast. Door een Hongerklop en door Kramp! Maar niet bij mij! Daar waar ik verwachtte dat de groep achterom zou kijken waar ik was gebleven, zo goed getraind ben ik immers nog altijd niet, was dat omgekeerd. Mijn beurt zou later pas komen.

Eerst kreeg 1 van mijn teamgenoten last van te weinig eten en hij had moeite het tempo te volgen en dus deden de andere drie al het kopwerk. Dat is immers teamwork. Toen later echter een viaduct op werd gereden schoot bij een andere teamgenoot de kramp in beide benen (ja, ja dat kan in beide benen tegelijk) en ik kan je vertellen, dan kom je dus ook slecht vooruit.

Het tempo werd bijgesteld en met 2-en deden we het laatste stuk het kopwerk. Dat was nog maar een kilometer of 6 en gelukkig hebben wij onze eigen masseurs bij ons waar wij allen erg veel profijt van hadden.
Ik was toen nog best trots op mezelf dat ik die teamgenoten uit de wind heb kunnen houden en dat ze, met pijn en moeite natuurlijk dat wel, in Den Bosch arriveerden. Dat we al rijdend de zon zagen opkomen maakte trouwens ook voor mij, dat dit een heel bijzondere etappe was.

De etappe naar Utrecht

Ik had weer een heerlijke massage gehad. Dat was nodig want ik had inmiddels al meer gereden dan ik ooit op 1 dag reed (of zelfs ooit reed in 2 dagen), een kleine 170 kilometer. Zo blij met die masseurs. Ga nooit een Homeride rijden zonder is mijn advies.

Als gezegd keek ik vooraf niet het meeste op tegen deze etappe. Dat was een misrekening. Niet dat de afstand me nekte, maar de snelheid in deel 1 van de etappe wel. 29 a 30 kilometer op een dijk tegen wind in, is voor mij simpelweg een te hoge snelheid. Leuk in een groep lijkt dat, maar ik trok het effe niet en die klap kwam pas echt aan toen we de Utrechtse heuvelrug opgingen. Heuveltjes van niets, ik weet het, maar samen met één van mijn collega’s uit de nachtetappe moesten we simpelweg steeds lossen als het maar een beetje omhoog ging.

Ik weet nu wat afzien is en het was me kennelijk aan te zien toen we met ‘hangen en wurgen’ (ik dan) bij het McCheerpoint in Amerongen aankwamen. Toch gaaf dat er dan onderweg ook weer teamgenoten zijn die mij dan op sleeptouw nemen (dank Felix). Ook dan staan er in deze Homeride rijders op die mij bij de hand nemen en letterlijk en figuurlijk een zetje in de rug geven als ik dat effe nodig heb.

Ook bij het McCheerpoint komt een super-enthousiaste medewerkster van het Kinderfonds op me af rennen om me te vertellen dat ze daar zo blij waren met mijn vriendelijke mailtjes van de weken ervoor. Hoewel ik dat als bedankje bedoelde voor hun niet aflatende inzet en het nogal schamel vond. Maar ik was zo kapot dat ik Lieke -want zij was het- nauwelijks op gepaste wijze heb kunnen bedanken. Sorry Lieke, ik maak het nog goed met je.

Als suikerpatiënt was dat overigens best wel even spannend voor mij. Ik eet immers, in tegenstelling tot de collega rijders tijdens de Homeride, wel wat suiker, maar nog steeds niet te veel. Bij het McCheerpoint heb ik stevig gezondigd. Daar nam ik een uitermate ongezonde (voor mij dan) en zeer gesuikerde donut. Man wat was dat lekker! Watertje erbij, fruithapje en ik herstelde gelukkig weer. Ook omdat we de tijd namen om even op adem te komen.

De laatste loodjes

…. wegen inderdaad (bijna) het zwaarst. De laatste 31 kilometer reden we met de beide teams in zijn geheel naar Utrecht. Echt rustig dit keer en wat was ik daar blij mee. Ik had nooit meer de snelheid kunnen halen van welke andere etappe dan ook, zo stuk zat ik en dit tempo was gewoon vol te houden. De eindstreep naderde en toen we uiteindelijk Utrecht binnen reden brak er zelfs bij mij weer een smile door. Ik leek Wil wel. De ruim 250 kilometer zat er op.

In Utrecht leeft de HomeRide nog niet overal hebben we gemerkt gezien de verbaasde blikken als er een groep van 20 in roze gehulde wielrenners voorbij rijdt, maar wat gaaf is het om dan zo’n stad binnen te rijden! En die ontvangst op het Domplein. Echt FANTASTISCH en dan doet dat nog geen recht aan wat we als rijders ervaren als we dat podium op mogen. Ieder viert zijn eigen feestje en samen vieren we het als team.

De emoties komen dan ook los en ook ik kan dan niet echt meer twee woorden achter elkaar fatsoenlijk uitspreken, maar dat geeft op dat moment niet echt. Het mag. Het hoort erbij en het is bijna onnatuurlijk als er geen traantje vloeit dus erg is het zeker niet. Mijn karakter zit me dan wat in de weg om dat echt gewoon te laten gebeuren en dan zoek ik liever even een rustig hoekje op. Utopie daar op dat plein natuurlijk, maar toch.

 

Fietsend terug naar de bus komen er nog weer even 5 kilometer bij en dan is het voorbij. Het weekend zit er al weer op, maar wat heb ik en wat hebben al mijn teamgenoten een plezier gehad. Wat was het mooi en goed georganiseerd. Ik heb de datum van de volgende Homeride alvast groot in mijn agenda gezet!

Later vertel ik jullie nog veel meer over vrijwilligers, catering, sponsoren, organisatie en alles wat die Homeride zo ongelofelijk mooi maakt.

4 gedachten over “Mijn Homeride 2018

  1. Een prachtig verslag van een vermoeiend, bij tijd en wijle zwaar, emotioneel maar fantastisch weekend. Voor mij was het de 1e keer dat ik mee gefietst heb, maar ik heb nu al besloten om de komende jaren weer aan te sluiten. Met zo’n prachtig team zo’n prestatie mogen leveren voor zo’n goed doel. Daar doe je het toch voor? En ik ben ervan overtuigd dat ons engeltje VIVE hierin een héél belangrijke factor is geweest, en ook de komende jaren zal zijn.

    1. Voor mij was het ook pas de 2e keer hoor Math, maar respect voor wat je in 1 jaar al bij elkaar fietst en inderdaad, voor jou meer dan anderen zal Vive daarin een grote rol spelen. Mooi dat we haar op deze wijze gedenken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *